Het verhaal van Stefanie

Hi!

Mijn naam is Stefanie. Adinda en ik kennen elkaar via een gezamenlijke vriendin. Je kent het wel; je ziet elkaar en er is meteen een leuke klik. Ik volg en zie Adin alleen op Instagram (so proud of you!), want helaas heb ik haar al vier jaar niet meer in het echt gezien. In 2014 heb ik Nederland namelijk ingeruild voor het tropische Suriname. Long story short; in 2014 besloot ik om er een jaar tussenuit te gaan, vervolgens ben ik hier gaan werken en kwam ik ook nog eens een ontzettend leuke liefde tegen! In 2016 heb ik Marvan ontmoet en op 27 februari 2018 is onze dochter Zoë geboren.

De zwangerschap kwam als een verrassing. Ja, ik was misselijk en ja, ik moest overgeven. Ik dacht echter dat dit door de werkdruk kwam. Uiteindelijk heb ik toch een aantal testen laten doen; ik was zwanger.
13 weken. Niet gepland, maar zo gewenst! Ik heb een fijne zwangerschap gehad, het enige kwaaltje was een hoge bloeddruk. Dit staat ook bekend als zwangerschapshypertensie. In de laatste fase van mijn zwangerschap ben ik een paar keer opgenomen in het ziekenhuis, de gynaecoloog probeerde op deze manier rust af te dwingen. Achteraf ben ik daar erg blij mee geweest, maar op het moment zelf baalde ik natuurlijk. In Nederland had ik nog nooit in het ziekenhuis gelegen en opeens lag ik daar; met dikke buik, in de rimboe, op een ziekenhuisbed. In mijn 35e week bleef mijn bloeddruk gelijk, maar aan de hoge kant; ik moest in het ziekenhuis blijven tot aan de bevalling. Moest ik echt vijf weken in het ziekenhuis blijven? Was mijn eerste gedachte. Gelukkig niet! Doordat ik er vrij laat achterkwam dat ik zwanger was en er daardoor twijfels waren over het daadwerkelijk aantal weken, werd ik ingeleid. Zoë groeide goed – in groei was ze een baby van 37/38 weken – dus ze voorzagen geen problemen. Ik kreeg op 26 februari in de ochtend een pil en in de avond om 19.00 uur begonnen lichte weeën. Ik had geen idee dat het weeën waren, want het stopte en na 22.00 uur werden ze heviger. In de vroege ochtend werd onze mooie dochter geboren; alles zat er aan en ze was helemaal gezond. Na een paar dagen mochten we naar huis. 

Ze hebben het altijd over die ‘roze wolk’, helaas heb ik daar weinig van meegekregen. Eenmaal thuis kreeg ik barstende koppijn. Ik kreeg steken in mijn hoofd die ik nooit eerder had gehad en ik kon ze niet verklaren. Er kwam een masseuse aan huis en een nicht dat in de avond kwam masseren, maar niets hielp. Uiteindelijk ben ik gaan slapen. Midden in de nacht werd ik wakker en had ik nog steeds dezelfde hoofdpijn. Marvan gaf Zoë op dat moment een flesje. Hij vroeg ineens; ‘Heb je je bloeddruk gemeten?’ In de inmiddels twee dagen dat ik thuis was stond ik daar helemaal niet bij stil. Ik liep nietsvermoedend naar de woonkamer en pakte de bloeddrukmeter, het had inmiddels een vaste plek in huis. Het omdoen van de bloeddrukmeter ging al wat moeizaam. Ik drukte op een knopje en probeerde af te lezen wat de metingen waren, maar ik kon niets zien. Het licht was aan, het knopje net ingedrukt, ik wist waar ik moet kijken maar toch zag ik niets. Marvan vroeg hoe hoog mijn bloeddruk was. “Ik weet het niet, ik kan niets zien.” zei ik. En toen kwam de paniek; ik voelde Marvan en Zoë in mijn buurt, maar ik kon ze niet zien. Het bleek dat mijn bloeddruk sky-high was. Nu ik dit typ, besef ik mij eigenlijk dat ik nooit aan Marvan heb gevraagd hoe hoog het was. Marvan stond al op het punt van vertrek richting het ziekenhuis, waarschijnlijk met Zoë in zijn armen – dat kon ik dus niet zien –  maar het was onmogelijk om ons kleine meisje zo laat mee over straat te nemen (vooral in Suriname zijn daar verschillende gedachten over). Een goede vriendin van mij werkte toentertijd in het ziekenhuis en we hebben haar meteen gebeld. Midden in de nacht heeft zij mij opgehaald en daar zat ik dan: net bevallen, blind en op de passagiersstoel. Geen idee wat mij te wachten stond.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis stonden ze mij op te wachten. Ik schrijf dit verhaal alsof ik alles gezien heb, maar nog steeds had ik geen zicht. Ik werd in een bed gelegd en de volgende ochtend zou de arts komen. Mijn vriendin stond nog steeds aan mijn bed. Toen sloeg eigenlijk voor het eerst de paniek toe en kwamen de eerste tranen; waren dit dan echt de enige dagen dat ik Zoë in heel mijn leven heb mogen zien? Ik was bang. Bang voor wat er komen ging. We konden niet meer doen dan afwachten. 

Ik herinner me nog dat mijn vriendin op een gegeven moment weg moest, zij moest weer werken om 07.00 in de ochtend. Dat zijn voor veel bedrijven de starttijden hier en bovendien kon ze niet veel doen. Ik was bang en hield haar het liefst bij me, maar waarschijnlijk zou ik toch gauw in slaap vallen en ik moest voldoende rusten. Ik vroeg de verpleegster om een katheter, want ik moest heel vaak naar het toilet en kon daardoor moeilijk rusten. De katheter werd geplaatst.

Het enige wat ik mij daarna nog herinner is dat ik trilde. Ik trilde extreem veel. Ik had het bel-knopje in mijn handen, maar ik kon niet drukken. Daarna was ik ‘weg’. De trillingen bleken stuiptrekkingen te zijn, ik had een insult (epileptische aanval) gehad. 

Het volgende moment dat ik wakker werd lag ik op de IC en had ik nog steeds geen zicht. Inmiddels was Marvan ook in het ziekenhuis. Wat bleek; mijn bloeddruk was zodanig hoog dat mijn zicht verloren ging. Dit had te maken met de bloedtoevoer naar mijn ogen. Blijkbaar is dit een van de gevolgen die kunnen ontstaan bij zwangerschapshypertensie. Ik zou mijn zicht in ieder geval terug krijgen. Daar had ik op dat moment weinig aan, want ik zag nog steeds niets.
Op de een of andere manier werd ik niet emotioneel, ik stond er positief in en vertrouwde op de woorden van de arts. Marvan ging weer naar huis en ik werd naar een ander ziekenhuis gebracht voor een hersenscan, om er zeker van te zijn dat er niets ernstigs was. Gelukkig waren er geen bijzonderheden te zien en na de scan werd ik teruggebracht naar de IC om te rusten. 

Ik werd wakker. Ik werd wakker en kon weer zien. Ik zag een nieuwe patiënt naast me liggen. Ik had alles meegekregen. Ik was blij, maar niet echt verbaasd. Ik vroeg wanneer ik naar huis mocht, wat achteraf een onmogelijke vraag was. Dat ging uiteraard niet zo snel. Ik was nog steeds emotieloos. Oke, ik kon weer zien. Ik denk dat het besef van de afgelopen dagen er niet helemaal was. Tot het moment dat ik Marvan aan zag komen lopen; de tranen rolden over mijn wangen. Tranen van blijdschap en alle spanningen van de afgelopen dagen kwamen eruit. Uiteindelijk mocht ik na een paar dagen weer naar huis. Nu kon ik echt gaan genieten van mijn gezin!

Marvan heeft veel zelf gedaan voor Zoë. Mijn moeder zou een paar dagen voor de uitgerekende datum komen, maar uiteindelijk is Zoë vier weken te vroeg geboren dus zij was er nog niet. De moeder van Marvan of mijn tante paste op Zoë als Marvan mij op kwam zoeken. Ik ben ontzettend trots op hem hoe hij alles heeft gedaan. De zorg van een paar dagen oude baby, de bezoekjes naar mij in het ziekenhuis, maar daarnaast de onzekerheid over mijn zicht. Hij was er en deed het gewoon. Ik zeg het eigelijk te weinig – lees nooit -, maar ik ben zo dankbaar voor deze man!

Met mijn zicht is niets mis, ik zie alles weer glashelder. Het feit dat ik mijn zicht was verloren had echt te maken met mijn bloeddruk. Achteraf deed ik ook echt onmogelijke dingen nadat ik de eerste keer thuiskwam toen Zoë was geboren. Ik wilde bijvoorbeeld al kleren gaan wassen en ik was de kleding aan het sorteren. Ik ben ook naar mijn werk gereden (ik werk bij D.I.O. Drogisterijen, die kennen jullie daar vast ook) voor een borstkolf. Dit is een autorit van 20 minuten en dat heen en terug. Ik ben zelf gereden, want ja; autorijden is toch normaal? Had ik al gezegd dat ik vrij koppig kan zijn? 

Eenmaal thuis was het optimaal genieten met Zoë. Mijn moeder kwam ook vanuit Nederland dus er waren alleen maar leuke dingen in het verschiet. Maar ik dacht ook wel eens; waarom heb ik hier nooit iets over gelezen of is mij verteld wat de gevolgen van een te hoge bloeddruk kunnen zijn? Uiteindelijk kan je veel over dit verschijnsel lezen. De kans dat het gebeurt is heel klein, maar het is goed om er van op de hoogte te zijn. Wellicht dat er iemand is die dit leest, hier wat aan heeft en minder koppig zal zijn als ik. Het meest vervelende aan een zwangerschap vind ik de afhankelijkheid en het feit dat je geen controle hebt over je lichaam. Mocht een tweede kindje ons gegund zijn dan zal ik het toch zeker anders aanpakken. 

Door mijn komst naar Suriname ben ik de kleine dingen gaan waarderen, maar door wat er is gebeurd ben ik het leven gaan waarderen. Ik ben totaal niet zweverig hoor, maar alle clichés zijn waar, elke dag is een cadeautje. Je weet niet wat morgen brengt dus geniet extra van vandaag!

Lieve groet en een warme brasa,
Stefanie