Het verhaal van Sara, deel 1

Het is de heetste week van het jaar, de zomer van 2014. Het WK voetbal is net afgelopen en ik ben hoogzwanger. Ik vermaak me de hele week met vrienden op het strand, zwem nog in de zee, lig gewoon op een handdoekje in het zand, rijd nog alleen het hele land door en geniet volop van mijn verlof. Ik geniet van de vrije tijd, het weer, van mijn buik en natuurlijk van het getrappel in mijn buik. Dat je dat achteraf gaat missen, zelfs met je kleintje op je arm, had ik mij nooit voor kunnen stellen.

Wonder
Deze zwangerschap is een cadeau, een wonder waarvan we bang waren het nooit te mogen ervaren. Met maar één eierstok, die ook nog eens niet goed functioneert, was onze kinderwens alles behalve vanzelfsprekend. Maar vol goede moed, met veel steun en hele fijne begeleiding vanuit het ziekenhuis hadden we na elf maanden met behulp van medicatie, eindelijk een positieve test in onze handen. Over dit traject en vooral het moment van testen (met eerst twee negatieve testen) kan ik ook een hele blog vullen, maar vandaag gaat het, op verzoek van Adinda (oud-collega) over de bevalling. Terug dus naar de zomer van 2014.

Zondag ben ik uitgerekend, maar ik verwacht de daadwerkelijk dag voorlopig nog niet. Ik heb mezelf voorgehouden 42 weken zwanger te zijn, dan kan het alleen maar meevallen als ik over de uitgerekende datum heenga en staar ik me niet zo blind op 27 juli. Op vrijdag is het helaas geen mooi weer dus ik blijf een dag thuis. Ik ben moe en heb voor het eerst sinds mijn verlof zin om helemaal niets te doen. Mijn zus komt lunchen, maar nadat zij weg is ga ik even proberen te liggen op bed vanwege de vermoeidheid. Ik kan de slaap niet vatten en besluit een wandeling te gaan maken. Ik heb een vriendin aan de telefoon en grap nog dat het misschien de weeën wel opwekt. Merijn is vanuit zijn werk naar een housewarming en komt om 22:00 uur thuis. We kletsen nog wat en liggen om 23.30 uur in bed. Voor het eerst neem ik een handdoek mee de slaapkamer in en leg deze naast mijn bed. Mochten de vliezen breken dan komt die misschien goed van pas…

Het begin
Had ik een voorgevoel of vooral goede hoop? Er was niets wat er echt op wees dat de bevalling snel zou kunnen beginnen, maar de vermoeidheid van die dag was mij onbekend en misschien wel een teken. Ik val snel in een diepe slaap. Een wonder, want in slaap komen was al weken een probleem, om vervolgens om 04:00 uur wakker te worden. Mijn buik voelt hard aan, keihard. Niet pijnlijk, wel ongemakkelijk. Na een uur woelen en mislukte pogingen om weer in slaap te komen geef ik het op en ga naar de wc. Je blaas is met 40 weken immers ook niet meer wat hij geweest is.
Ik heb een onbestemd gevoel. Ik ben niet misselijk, maar voel me ook niet top. Alsof er een grote boer vast zit. Ik loop door het huis, drink wat en kruip terug mijn bed in. Tussen 05:30 en 5.50 uur voel ik twee keer heel licht een menstruatiekramp. Dit had ik nog niet eerder gehad tijdens de zwangerschap, maar het was zo licht dat ik niet meteen denk dat dit misschien wel de start van de bevalling kan zijn. Wel besluit ik het in mijn telefoon te noteren, als logboek voor later. Er volgt weer een kramp en om 06:05 uur volgt een pijnlijke steek. Ik schiet overeind en grijp naar de handdoek, want ik voel iets nats. Niet veel dus ik twijfel of het vruchtwater is of dat ik de controle begin te verliezen over mijn bekkenbodem. Merijn wordt wakker en vraagt wat er aan de hand is. Ik geef rustig aan dat of mijn vliezen zojuist gebroken zijn óf dat ik net in mijn broek geplast heb. De steek deed pijn en ik begin te beseffen dat er zeker wel iets is begonnen en word een fractie van een seconde overvallen door mijn emoties en mompel tegen Merijn dat ik hier nog niet klaar voor ben. Om 06:20 uur volgt weer een kramp die ik duidelijk als eerste wee bestempel. Op dat moment ben ik nog heel rustig terwijl Merijn – zo vertelt hij achteraf – al zoekend naar het boek van de verloskundige lichte paniek voelt , omdat het echt begonnen is en op wilt zoeken wat hij ook alweer moet doen en wanneer. Hij straalde dit echter niet uit, want hij bleef heel rustig en kalm.

Weeënstrom
Terwijl ik zowel in als buiten het bed verschillende houdingen probeer aan te nemen tijdens de weeën – want deze volgen zich meteen super snel op – masseert Merijn mijn onderrug, leest het boek van de verloskundige door om te checken wanneer we ook alweer mogen bellen en begint met het inpakken van de vluchtkoffer. Deze stond uiteraard al klaar, maar er zat ook nog een lijst bij met “last minute spullen”. Merijn krijgt amper de tijd om de spullen te verzamelen, want mijn weeën houden meteen al een minuut aan en volgen zich al om de twee à drie minuten op. Soms zit er wat langer tussen, soms wat korter. Tijd om mij te herpakken is er niet. Als je ons had gefilmd op dat moment had je het gevoel gehad naar een slechte comedy te kijken: Merijn “rent” met mijn lijstje door het huis om spullen te verzamelen, maar word steeds weer terug geroepen door mij: “oooo weer ééééén” riep ik dan uit waarbij ik het liefst in zijn hand kneep. Ik ben niet in paniek, voel me kalm, maar de weeën komen nu al zo snel en zijn zo heftig dat dit me tegenvalt. Ik had altijd gezegd zonder pijnbestrijding (why?) te willen bevallen, maar als dit pas het begin was waarvan ze me zo geleerd hadden dat “het begin geen pijn deed, de weeën zich rustig zouden opbouwen en dat je in het begin vooral nog lekker moest gaan wandelen, slapen, rusten” dan vroeg ik mij af of ik dit wel kon. Was ik opeens zo’n mietje? Ik had nooit tegen de bevalling opgezien en er best naar uitgekeken. Ik wist dat het heftig zou worden, dat ik geen idee had hoe heftig, maar wel dat ik dit kon en dat het zo iets natuurlijks was, dat wilde ik meemaken. Maar nu zit ik midden in een weeënstorm en kan ik alleen maar denken dat als dit nog erger wordt, ik iets tegen de pijn wil. Merijn probeert dit voorzichtig uit mijn hoofd te praten, omdat ik eerder zo duidelijk was geweest dit niet te willen. Ik heb er op dat moment niets over gezegd, maar wenste hem stilletjes wel even van alles toe.
De instructies uit het boek van de verloskundige luidt dat je moet bellen wanneer je twee uur regelmatig weeën hebt die één minuut aanhouden en om de drie à vier minuten volgen. Mijn weeën houden vanaf de eerste wee al zo lang aan en volgen zich ook heel snel op en doordat er absoluut geen regelmaat is durf ik de verloskundige niet te bellen. Het is immers zaterdagochtend. Yep, ook daar hield ik nog rekening mee.

Om 07:45 uur besluit ik lang genoeg te hebben gewacht en vraag Merijn om de verloskundig te bellen terwijl ik onder de douche stap. Ze hoeft niet met spoed te komen hoor ik Merijn zeggen, maar wel fijn als ze zo komt. Rond 08:30 uur loopt mijn verloskundige de trap op, Rianne. Ik ben zo blij om haar te zien. Rianne is nog maar halverwege de laatste trap (we woonden toen 3 hoog, dat was nog een leuk vooruitzicht) als ik tegen haar zeg dat het me zo tegenvalt. Rianne zegt rustig dat ik dat nog helemaal niet kan weten, gezien we nog niet weten hoe ver ik ben. Hoe ver ik ben? Ik had nooit bedacht dat ik “al ver” kon zijn! Ik blijk al bijna 5 cm ontsluiting te hebben, logisch dat ik veel pijn heb: dit is het! Ik voel een enorme opluchting: ik ben geen mietje, dit valt me niet tegen, dit is niet slechts het begin, ik ben al op de helft. En dat in twee uur tijd. Ik voel me sterk en weet weer dat ik dit wel degelijk kan.

Ziekenhuis
Rianne stelt voor om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan, want we moesten die drie Amsterdamse trappen nog af én de auto in. Al was dit maar een rit van vijf minuten, het was een rit met zo’n 4 weeën en voelde daarom als uren. Dit vond ik tot nu toe misschien het meest verschrikkelijke deel van de bevalling. Eenmaal aangekomen in het bevalcentrum van het OLVG in Amsterdam West, staat er een warm bad voor me klaar. Dit leek me vooraf zo heerlijk, maar eenmaal in het warme water kan ik maar geen prettige houding vinden. Thuis had ik al persweeën gehad die zich voortzetten in het ziekenhuis. Omdat mijn ontsluiting nog niet volledig is moet ik deze persweeën proberen weg te puffen. Man, niets heftiger dan dat en wat heb ik hier een steun aan Merijn gehad. Op mijn verzoek ademt hij mee, want ik moet het “puffen” als voorbeeld horen zodat ik de persweeën kan wegpuffen i.p.v. dat ik druk zet. De natuur laat je liever iets anders doen namelijk… Vanuit bad neem ik plaats op de baarkruk waar ik met Merijn achter mij al snel “voorzichtig mee mag persen” (fijnste bericht ooit!). De baby komt echter de bocht niet door en schiet steeds weer terug. Na een uur voor niets te hebben geperst ben ik toch maar op bed gaan liggen waar ik, dankzij mijn turn verleden, mijn eigen benen zo ongeveer in mijn nek leg en zo mijn bekken beter kan kantelen. Omdat ik al zo lang persweeën heb nemen deze helaas af waardoor ik nog een half uur op eigen kracht moet persen. Oef, wat is dat zwaar en ik roep dan ook minstens drie keer dat ik niet meer kan, maar met alle geleerde technieken van de zwangerschapsyoga in mijn achterhoofd (iets met een motor en open ogen/kaken) lukt het mij na een paar goede weeën toch. En daar is ze dan. Ik mag haar zelf aannemen (best een beetje gek en eng) en leg haar op mijn buik. Ze huilt even, wij heel lang, en wordt al snel heel rustig en kijkt me met grote ogen aan. Daar ben je dan, Roos Isa Rieke. Geboren op 26 juli om 12:32u. Wat werd je verwacht en wat kleur je ons leven vol liefde. Elke dag weer!

Ben je benieuwd naar de bevalling van Sara’s tweede kind? Klik dan hier.